موضوع : تماشای بازی فوتبال با طعم ملی!

تعریف : هر نوع بازی فوتبال که در برخی یا تمامی ارکان آن (اعم از بازیکن، مربی، حتی لباس و ...) نام مقدس "علی‌دایی" به چشم بخورد، در جرگه بازیهای ملی قرار‌گرفته و رعایت نکات زیر جهت کاهش درد و سوزش هنگام تماشای این دسته از بازیها، به سفارش موکد مراجع کارشناس نود "واجب‌کفایی" می‌باشد.

در قدم اول تا می‌توانید "از غیرت خود بکاهید!" زیرا همانطور که می‌دانیم و می‌دانید چه ببریم و چه برده شویم چیزی از ارزش‌های فوتبال ما و ایضاً شخص پدر‌خوانده (علی‌دایی) کم نمی شود. (ازاینکه دقیقاً این ارزشها کی و کجا کاسته می‌شوند، خبری در دست نیست، اما به محض اطلاع شما را نیز زیر‌نویس می‌کنیم.) حال همه با توجه به این نکته و با رعایت "غیرت مطمئنه" به تماشای بازی فوتبال البته با طعم ملی می‌رویم.

تبصره: این تماشا می‌تواند به صورت استادیومی یا تلویزیونی صورت پذیرد که ما به صورت پیش‌فرض توصیه‌هایی را برای نوع استادیومی آن بیان می‌کنیم اما این توصیه‌ها در مورد تماشای تلویزیونی نیز کاربرد دارد و قابل اجراست.

از لحاظ فنی هر بازی ملی می‌تواند شامل سه مرحله متوالی زیر شود :

1- جلو می‌افتیم 2- مساوی می‌کنیم 3- می‌بازیم ؛ که به فراخور شرایط محیطی و محاطی مختلف (از قبیل فنی، جوی، روحی، فیزیکی، شیمیایی، هسته‌ای و...) در اکثر بازیها هر سه مرحله یاد شده، گاهی نیز دو مرحله اول و به ندرت وقوع تنها مرحله اول را در طول یک بازی شاهد هستیم. در اینجا با فرض وقوع هر سه مرحله در یک بازی چگونگی روند انجام آن را پیگیری و لابلای آن توصیه‌هایی را نیز بیان می‌کنیم:

1- شروع بازی تازمانی که جلو می‌افتیم؛ در این برهه زمانی "هرچه می‌خواهد دل تنگت بکن"، مثلاً تیم باشگاهی مورد علاقه‌ات را تشویق‌کن، با هم قطارها حرکات موزون جدید را مرور‌کن، گاه‌گداری نیز اگر یادت افتاد که برای تشویق تیم‌ملی آمده‌ای، می‌توانی همراه جمعیت یکصدا از علی‌دایی تجلیل کنی(!)پس از چندی چنان جوگیر می‌شوی که به کل یادت می‌رود بازی را نگاه کنی، ناگهان هم قطارها را می‌بینی که حدود 10 متر از زمین فاصله گرفته‌اند و چنان فریاد می‌کشند که از داخل دهانشان، شماره صندلیشان را می‌توان خواند! نگران نباش اتفاق خاصی نیوفتاده، تیم ملی گل زده و تو هم می‌توانی به سان دوستان "فاکتور‌منشانه" در این شادی ملی سهمیم شوی(!)

2- از لحظه‌ای که جلو افتاده‌ایم تا زمانی که مساوی می‌کنیم؛ از اینجا به بعد تمام حواست به بازی است، حرکات داور را زیر ذره‌بین گرفته و احساس می‌کنی که انگار داور از نتیجه بازی راضی نیست. به هر حال او هم انسان است و "جایزالاحساس"، و تو نیز به عنوان یک تماشاچی آگاه و همیشه حاضر در صحنه وظیفه "نهی‌از‌منکر" را در چنین شرایطی برای خود محفوظ می‌دانی. داور بخت برگشته هم با سوتی که هر‌چند درست اما به ضرر تیم ما می‌نوازد حجت را بر تو و همه همسنگرانت تمام کرده و اینچنین پروژه "ارشاد داوری" کلید می‌خورد، همه یکدل و یکصدا با سر دادن شعارهایی مثل:

"توپ تانک فشفشه...داور کمی دقت‌کن!"

یا "شیر سماور، اگزوزخاور...گوشاتو بگیر داور "

تیم داوری را به صعه‌صدر و دقت بیشتر دعوت می‌کنند. (واقعاً چه تماشاچی‌های فهیمی هستیم ما!)

در همین گیرودار است که "ستاره‌ای از تیم مقابل بدرخشیده، لال می‌کند مجلس را" و این سکوت حزن انگیز معنایی ندارد جز آنکه "مساوی شدیم".

3- ازلحظه تساوی تا زمانی که می‌بازیم؛ این مجال پایانی را انگار پایانی نیست، هنوز جای گل قبلی التیام نیافته که بازیکنان تیم مقابل را در سکوت دو چندان شده استادیوم مشغول رقص "سرخ‌پوستی" می‌بینی و این یعنی اینکه "باختیم". برای عبور از این مرحله داغ، همراه داشتن یک "پماد‌سوختگی" از نان شب هم واجبتر است، میگویید نه_نمونه‌اش همین بازی اخیر تیم‌ملی مقابل عربستان که از "ماتحت" من و شما گرفته تا معاونین ریاست جمهوری و شخص رئیس جمهور به شدت نیازمند همین پماد محترم شد و جای خالی‌اش را همه با پوست و گوشت و استخوان احساس کردیم.

این مرحله با یک تیتراژ مناسب به پایان می‌رسد که در آن تماشاچیان قدرشناس تشکر ویژه ای را از خانواده‌های محترم علی‌دایی و بازیکنان – شرکت اتوبوسرانی –‌ شهرداری تهران – وکلیه عزیزان دست اندر کار به عمل آورده و در آرامش کامل استادیوم را ترک می‌کنند. (واقعاً چه تماشاچی‌های فهیمی هستیم ما!)